Bart en Lander trekken naar de Cape Epic

Aan alles komt een einde, ook het afzien… (9)

06 Apr 2011

(eindverslag Lander)

Hierbij wou ik toch ook als afsluiting mijn indrukken meegeven over de Absa Cape Epic 2011.

Na reeds een aantal meerdaagsen (Transportugal, Chemins de Soleil en Transgermany) te hebben voltooid, kan ik nu wel duidelijk meegeven dat dit het strafste is wat ik ooit op een mtb heb gepresteerd. De versie 2011 is wat mij betreft (en deze mening wordt gedeeld door velen die de Epic reeds verschillende malen hebben uitgereden) een zeer gevarieerde en uitdagende versie geworden, niet te vergelijken met voorgaanden.

Uitdagend wat het toch wel zeer technische parcours betreft. Rotsachtige beklimmingen waar het moeilijk was het evenwicht te bewaren en de kracht te blijven ontwikkelen om de obstakels te overwinnen. Afdalingen om “U” tegen te zeggen waardoor elk beentje van mijn lichaam nu zeker zijn bestaansreden heeft mogen ervaren.

Onvergetelijke momenten blijven voor mij de proloog in Tokai Forest, zo een parcours is in België is jammer genoeg onbestaande! De ‘beklimming’ van een wagon trail (stage 2), De ongeloofelijke beklimming en afdaling van de Groenlandberg (stage 5), De single tracks gedurende 20km in het Lebanon forest op het einde van een 125 km durende koninginnenrit (ik verzeker u dat deze singletracks oneindig lijken te duren en op dat moment serieus zwaar doorwogen) waarbij we het gezelgschap kregen van Mathhias en Mohammed (vader en zoon uit Leefdaal bij Leuven), A Sandy climb named ‘The Beeatch’ waar zelfs de profs in het zand beten (stage 6), de start en finish van de tijdrit (stage 4) waar we door de plaatselijke school als waarlijke helden werden aangemoedigd, de vele zandstroken doorheen vele rotspartijen (stage 3: Saronsberg – Worcester) waar we ons een weg moesten doorploegen en waar ik mijn zwaarste dag van de Cape Epic heb mogen ervaren,…

Onvergetelijk is voor mij ook de formule om als team deze strijd aan te gaan, het samen afzien, het elkaar ondersteunen wanneer het moeilijk gaat, maar ook het elkaar blijven ‘lanceren’ bij het bijhalen van overige teams, het vuur blijven aansteken bij elkaar waardoor we oa een ongeloofelijke proloog hebben gereden (ook al omdat we totaal geen ervaring hadden wat betreft cross country parcours), en niet te vergeten de vele uren trainingsarbeid die we hier voorafgaand samen afgehaspeld hebben,…

We waren met drie teams aanwezig op de Cape Epic waarbij de sfeer onder elkaar gewoon super was. Ieder volgens zijn kunnen en ambities prestaties neergezet heeft om toch wel “chapeau” tegen te zeggen. Hierbij wil ik zeker ook enkele woorden van bewondering meegeven over wat Raf en Jimmy samen hebben gepresteerd, een top 75 overall positie namelijk in zo een sterk bezette meerdaagse. Waar Jimmy dagelijks die extra portie energie, kracht en doorzetting vandaan bleef halen om Raf bij te houden, is mij onduidelijk. Gewoonweg STRAF!!! Mooi , heel mooi….

Woorden van bewondering ook voor Joery en Johan vervolgens. Man man wat een komisch duo

Elke dag waren ze wel op elkaar aan het afgeven (maar dan wel in een positieve zin). Elkaar steeds maar weer opjagen: “Joery, morgen starten we vooraan in den box hé en ik wil even naast Sauser post vatten”. “Nee Johan, nee, nee nee! Ge kunt alleen vertrekken als ge zo van start gaat gaan, ik volg u niet meer en de eerste helling rijd ik u er serieus vanaf” Maar zo een duo moet er ook zijn hé, zo konden wij ook eens lachen en onze miserie vergeten ;-) => Het olijke duo heeft toch maar even een een top 150 overall binnengehaald!

En tot slot woorden van bewondering voor mijn teamgenoot Bart: De dag dat ik het serieus moeilijk had, heeft hij mij er mee doorgesleurd. Bart en ik zijn mannen van weinig woorden maar ook al kennen we elkaar nog niet zo lang toch wisten we wanneer we iets moesten zeggen tegen elkaar om de moed erin te houden. Allebei hadden we dezelfde verwachtingen over deze meerdaagse en ik denk dat deze ook meer dan 100% zijn ingelost. Dezelfde ambities hadden we ook, met name finishen. Intrinsiek denk ik dat we tot meer in staat zijn, maar daar draaide het bij ons twee niet om. We hebben oprecht genoten van deze meerdaagse en getracht tussen het gevloek en het afzien door toch trachten te genieten van de landschappen, het parcours en het MTB’n an sich. Nu dat ik een paar dagen thuis ben en alles heb kunnen laten bezinken kan ik alleen maar zeggen dat we in onze betrachtingen geslaagd zijn.

And last but not least uiteraard vele woorden van dank aan mijn vrouw Hanne en mijn 1-jarige dochter Louise. De winterse maanden duurden lang en veel was ik niet aanwezig om toch maar een minimum aan trainingsuren te kunnen realiseren. Dus net zoals Bart ga ik dit nu ook wat goedmaken en ga ik alvast beginnen met het afwerken van het opgestelde ‘to do-lijstje’ ;-)

Ook al zie je vaak af gedurende het rijden van zo een meerdaagse, het rare is dat je dit afzien zeer snel vergeet en dit snel plaatsmaakt voor voldoening en zelfs steeds doet smaken naar meer…maar niet voor direct

Einde van een onvergetelijk avontuur (5)

06 Apr 2011

(eindverslag Bart)

Zondag rond 13u was het zover. Lander en ik reden in Lourensford over de laatste finish van de 2011 Absa Cape Epic. Daarmee ronden we de kaap van 707km en meer dan 14000 hoogtemeters.

Het is een prachtig en onvergetelijk avontuur geworden.

Vrijdag, dag 6

Vrijdag, de dag na de 2de tijdrit stond er een rit van 145 km op het programma. Een lange, maar iets beter lopende etappe. Al van bij de start voelden we beide dat de benen goed waren. Dus we reden in de 30 eerste vrij vlakke kilometers van groepje naar groepje, om ons al snel te nestelen tussen de snelste 200 teams. Op de eerste klim bleken ook onze klimmersbenen ons niet in de steek te laten. Het ging dus goed vooruit.

Ik leerde die dag ook dat er niet zoveel mensen in zo'n mountainbike-peloton goed tegen de wind in kunnen rijden. Ook in het wiel rijden op zo'n moment kunnen we blijkbaar in België beter dan op vele andere plaatsen.

Want wind was er. Soms zelfs tegen heel hoge snelheden. Op zo'n momenten was het beuken en op moeilijk momenten twijfelen tussen zelf doorrijden of wachten op een achterliggend groepje.

Na zo'n 5u rijden merkte ik plots een vreemde bobbel op op de zijkant van mijn knie. Een harde uitstulping die plots opdook. Ik maakte me toch wat zorgen. Later bleek het een overbelaste spieraanhechtingen te zijn. De uitstulping is ondertussen al weg!

Na 110 km kregen we nog de Groenlandberg voorgeschoteld. Een beklimming in trapjes van zo'n 12km lang en 750 hoogtemeters. Met veel moeite (maar dat was voor iedereen zo) reden we ook hierover om in een tijd van 7u30 over de streep te rijden in Oak Valley.

Hieronder een video van aan de voet van de Groenlandberg.

 

Zaterdag, dag 7

Zaterdag bood zich aan als de zwaarste dag. Althans op papier. 120 km en 2700 hoogtemeters over ruig terrein. En ook in de praktijk bleek dit de waarheid te zijn. De hele rit ging ofwel bergop ofwel bergaf, er leek geen meter plat te zijn.

Op een lang stuk vals plat tegen de wind in namen we de twee sympathieke vrouwen van Dawn King (Niki & Ann) op sleeptouw. Daarvoor kregen we de volgende dagen nog elke dag hun oprechte dankbetuigingen.

De laatste twintig kilometer zat echt iedereen erdoor. We raapten het ene dode groepje na het andere op. En dat mag je op een gegeven moment bijna letterlijk nemen. De laatste twintig kilometer waren zeer spectaculair over de singletracks van Oak Valley. Op zo'n 10 km van de streep stopten we bij een gevallen Nederlander die hevig bloedde aan het hoofd en uit de mond. Zijn partner was erbij en de hulpdiensten waren al gebeld. Na even navraag te doen of we konden helpen reden we zelf met de schrik op het lijf verder.

De laatste 25 kregen we ook het gezelschap van Mohammed en Mathias (vader en zoon uit Leefdaal). Hun aanwezigheid zorgde voor een leuke ambiance waardoor we allemaal de pijn wat minder voelden.

Na 7u36 reden we voldaan maar vooral uitgeput over de streep. En ook achter die streep zagen we het slagveld van deze rit. Overal verdwaasde blikken en mensen die nee knikten als we ze passeerden. Rit 7 had duidelijk zijn tol geëist.

Zondag, dag 8

Zondag diende zich met zijn 65 km aan als een uitbolrit. Maar in deze wedstrijd bestaat zoiets niet. Kort, maar heel pittig met 1700 hoogtemeters, los zand, stenen, singletracks, stapstukken,...

Lander en ik legden er nog een laatste keer de pees op. Op die manier reden we snel naar de meet in Lourensford waar een groot publiek ons stond op te wachten. Op het terrein heerstte een ware euforische festivalsfeer. Echt genieten.

Medaille oppikken, foto's trekken, ons heerlijk aankomst-eet-pakket (kaas, wijn, scampi's, tiramisu, taart,...) oppikken, douchen, en dan inpakken en naar ons guesthouse voor een laatste nacht op Afrikaanse bodem.

 

Ik kan gerust zeggen dat één van de meest intense weken van mijn leven waren. Zowel fysiek als mentaal.

Deze wedstrijd is echt iets uniek. Iedereen die hier reed (en daar zijn mensen bij met veel ervaring) zegt dat dit het zwaarste is wat ze al op een MTB hebben gedaan. Maar het koppel-rijden is ook echt uniek en een extra element dat niet mag onderschat worden. Samen aankomen is op zich al een uitdaging.

Ik leerde hier dat mijn lichaam die opeenvolging goed verteert en dat ik echt kan genieten van die marathon-ritten. Dit zal dus niet de laatste keer zijn dat ik zoiets deed.

Verder nog enkele woordjes voor:

- Raf en Jimmy beter bekend als: 'the bullet & de valse trage', ons onoverwinnelijk top-team. Zij reden de hele week rond plaats 75. Echt petje af, ik denk dat dit één van de meest efficiënte teams in het pak was. Ze reden perfect samen.

 - Joery en Johan beter bekend als 'ren & stimpy', 'het olijke duo',... De twee clowns van de groep. Altijd lachen als zij in de buurt zijn en elkaar bevuren met valse verwijten en complimenten. Heerlijk. Maar die twee clowns wisten wel hoe ze heel snel moesten rijden. Top 150 op hun kousevoeten. Respect!

- Lander, mijn teammaat. Zowel op moeilijke als goede momenten bleef hij standvastig rijden. Zelfs op dagen dat hij met zijn lage gewicht op zijn hardtail fiets volledig door elkaar werd geschud. We vormden een solide en goed op elkaar ingespeeld duo. Binnensmonds vloekten we wel eens op elkaar :) als de ene op een moeilijk moment van een ander weer eens iets te hard doortrok of naar een sneller groepje sprong. Maar samen reden we hier toch naar een 230ste plaats op 600 teams. Aankomen was het enige doel, dus die plaats is een leuke opsteker. Top!

- Hilke en Jef, mijn vrouw en zoontje. Zij hebben hun papa de laatste 6 maanden veel gesteund en minder gezien als normaal. Dat ga ik dus nu goedmaken.

De opvolging is trouwens verzekerd :)

Ook Lander werkt aan een laatste verslagje dus kom gerust nog eens terug!

Tijdrit nr 2 (20)

31 Mar 2011

Vandaag stond de tweede tijdrit op het programma. Voor de klassementsrijders een kans om tijd goed te maken, zvoor de anderen een welgekomen 'rustdag'.  We moesten vandaag slechts 30 km en 800 hoogtemeters overwinnen. Het parcours was snel, maar de klimmen waren steil, tot 30%.  Lander en ik vertrokken om 10u06 als 262ste in de algemene rangschikking, daardoor moesten we voor één keer niet om 5u15 opstaan. We ontbeten om 8u en maakten ons rustig klaar. De tijdrit zelf verliep vrij goed, na 1u55 waren we terug. Johan en Joery deden het ook goed met een tijd van 1u42. Raf en Jimmy kropen door het oog van de naald, want Jimmy viel in de snelle afdaling, gelukkig met enkel schaafwonden en een kapotte helm als resultaat. Morgen staat de langste etappe op het programma. 145km en 2300 hoogtemeters. Lander en ik hopen die klus morgen op 9u te klaren, morgen meer daarover!

Afzien @cape-epic (35)

30 Mar 2011

Voor alle mensen die zich afvragen waar de beloofde verslagen blijven: na een dag zoals vandaag (meer dan 8u in het zadel over verschrikkelijk terrein) ontbreekt de fut en tijd om ertoe te komen. Kort samengevat toch dit: De proloog en de eerste drie ritten in lijn zitten erop.  Rit 1 was supertechnisch en daardoor heel traag (15km/u gemiddeld). Over rit 2 post ik dadelijk een verslag dat Johan heeft geschreven. Vandaag was rit 3. 125km van Tulbagh naar Worcester. De rit werd net door de winnaar omschreven als 'The toughest ever' en dat is wat mij betreft niets overdreven. Het terrein hier is echt heel zwaar; diepe zandstroken, steile klimmen op losse gravel, steile technische afdalingen en dan kilometers  en kilometers paden bezaaid met stenen zo groot als volleybals.  Het is dus afzien maar ook echt genieten, want de zichten zijn echt adembenemend. (op de momenten dat het zwart voor de ogen wegtrekt). Vandaag was geluk beter qua temperatuur, na 3 dagen van 35 graden en volle zon was het vandaag 25 graden en bewolkt. Gisteren liep het zowel bij Johan als bij Lander niet zo goed, maar vandaag vond iedereen zijn goede benen terug. Jimmy en Raf blijven steenhard rijden, Johan en Joery volgen hen op in de stand en Lander en in doen er alles aan om binnen tijd de aankomst te halen. Elke dag vallen meer teams af. Vandaag gaven er zelfs 5 teams op aan de eerste bevoorrading, na 35 van de 125 km. Dat bewijst nog maar eens dat onze drie teams hier echt goed bezig zijn. Zoals gezegd, morgen meer!

Geslaagde start (14)

27 Mar 2011

Vrijdagmiddag zijn connections team 1 (Raf en Jimmy), team 2 (Johan en Joery) en team 3 (Lander en ikzelf) goed geland in Kaapstad. We logeerden vanaf dan tot zondagochtend in een gezellig  guesthouse in Tokai, vlakbij de start van de proloog.  Vrijdagnamiddag en zaterdagochtend reden we de benen wat los en verkenden we het soms zeer technische parcours van de proloog. We konden deze middag alle zes tevreden zijn, met een 85ste plaats overall voor Raf en Jimmy (1u23), 168ste voor Johan en Joery (1u29) en 218de voor Lander en Bart (1u31). Morgen wacht ons een zware een zeer technische etape in de vallei van Tulbagh. Morgen dus een vervolg.

Morgen zijn we weg (24)

23 Mar 2011

Vanavond nog alles inpakken en morgen op het vliegtuig richting Kaapstad!

Martijn van onze ploeg Connections heeft al zijn best gedaan om het nieuws te verspreiden:

http://www.bloggen.be/mtblily/archief.php?ID=1128939

http://www.mountainbike.be/algemeen/actueel.php?subaction=showfull&id=1300775378&archive=&start_from=&ucat=1&

Kniepijn op La Redoute (7)

20 Mar 2011

Zondag 13 maart 2011-03-13 Na een weekje skiën en slechts drie uur op een mtb te hebben gezeten, had ik (Lander) nood aan een stevige en lange duurtraining. Eerst dachten we de Ardennes Trophy Marathon te gaan rijden met gps (+/-85 km) maar tenslotte toch besloten om te gaan voor Tilff – Stavelot-Tilff (140 km en bijna 3000hm) maar dan wel met de mtb om er een extra moeilijke dimensie aan toe te voegen. Na mijn voorbereiding voor de Transportugal had ik nochtans gezworen deze rit niet meer tot mijn trainingen te laten, maar ja men vergeet blijkbaar zeer snel.

Smorgensvroeg vertrokken om 08.30 richting Tilff. Rond 10.00 zaten we op onze Mtb en met de route op gps besloten we eraan te beginnen. Het weer was niet al te best, miezerig en redelijk fris.

Met klimmetjes als de Côte d'Oneux geraakten we al snel opgewarmd. Het humeur was prima en we hadden er zin in. Dit zou niet de hele rit blijven duren. Deze km’s en hoogtemeters afhaspelen op een mtb is toch ook niet alles, klimmen lijken langer te duren en er lijkt geen einde aan te komen.

Te Stavelot lieten we de Stockeux voor wat het was, het enige terrasje op het marktplein van Stavelot daarentegen… na een paste te hebben verorberd besloten we laatste 70 km aan te vatten.

Met deze volle maag wachten ons langere klimmen zoals de Côte de Stoumont. Vooral deze liet ons weer nadenken over het ‘waarom’ van dit alles. Waarom doen we onszelf dit allemaal aan?? Tja … Het verstand op nul (alweer) gaven we er een lap op richting Remouchamps om daar het heuveltje La Redoute te overmeesteren. Ik had mij ondertussen al een aantal km in het wiel van Bart geplaatst wegens ongemeen hardnekkige ontstekingspijnen aan de pezen van mijn linkerknie, te wijten aan kapotte crankbrother pedalen. Afzien like hell. De la Redoute zijn we vrij soepel (buiten de knie dan toch) boven geraakt, er wachtte ons nog één helling, Côte de Hornay. Dan was het enkel nog een lange rechte lijn richting Tilff met op het einde nog een leuke snelle afdaling van de Cote de Esneux.

Dit alles was toch een goede stevige duurtraining van om en bij de 6 uur waar we beiden een goed gevoel aan hebben overgehouden. In Zuid-Afrika zal het kwestie zijn van elkaar goed aan te voelen, en ons aan ons tempo te houden en ons niet te veel te laten opjagen door de ‘menigte’, … Met vooral de 6de en 7de rit in het achterhoofd zal het vooral zaak zijn om goed te doseren te eerste dagen.

Cape Town here we come!!

We starten over minder dan 20 dagen! (13)

07 Mar 2011

Tijd en hoe ze telkens te kort is

Het is hier lang stilgeweest de voorbije weken en maanden. Maar daar is slechts één goede reden voor. De combinatie gezin-werk-training slorpt meer dan al onze tijd op, zeker in een winterperiode waar het vroeg donker is en regelmatig heel koud.

Het combineren van deze zaken is echt niet evident. Dat we toch ons vooropgesteld trainingsschema hebben kunnen afwerken hebben we naar alle waarschijnlijkheid mintens zoveel aan onze omgeving (lees onze vrouwen) als aan onszelf te danken.

Wat hebben we nu gedaan de voorbije tijd?

Zoals je rechts kan zien hebben we sinds september een goeie 4000 kilometer en bijna 200 uur op onze fiets gezeten.
Dat komt neer op een gemiddelde van iets meer dan 8uur per week. Na elke 3 weken training lasten we een relatieve rustweek in, zodat je kan zeggen dat we ongeveer 10 uur per week trainden. De laatste weken werd dit opgedreven naar 15 uur.

Vooral de uren op de rollen thuis vielen zwaar. Na een lange werkdag jezelf afbeulen op die rollen is echt een opgave geworden… Nu meer dan 30 sessies later zeggen we ze voor een tijdje met veel plezier vaarwel.

Het zwaartepunt van de trainingen ligt zoals verwacht op het einde; Zo reden we de laatste 10 dagen ongeveer 600 kilometer op de MTB. Gisteren koppelde ik zelf (Bart) nog het nuttige aan het aangename. Na een weekendje in de Ardennen reed ik terug van Profondeville, langs Namen en Huy naar Leuven. Een pittig en prachtig tochtje van 5u30 langs prachtige wegen, padjes en veldwegen. (zie: http://www.routeyou.com/route/view/299754/fietsroute-ardennenrit.nl)

De benen en de billen verteren dat tot nu toe nog vrij goed. Al voelen we beiden dat we wat moe worden. Op zich is dat geen probleem, want vanaf maandag 14 maart staat alles in het teken van rusten en eten. Dan laten we ons lichaam toe om zich helemaal te herstellen van de voorbije 7 maanden van training.

Deze week ben ik fietspartnerloos want Lander is nog een weekje gaan skiën. Nu zondag zal hij terug zijn en zetten we in Theux de kers op onze trainingstaart met een rit van +100km op één van de lastigste parcours van de Ardennen. Dit moet dan de ultieme test zijn; klimmen, dalen, techniek, uithouding etc.

Onze Stalen (lees aluminium) Rossen

Deze laatste dagen zijn we ook veel bezig met het finetunen van ons materiaal.

Lander zal rijden op zijn Granville Teambike (model 2010). Een heel lichte en vinnige fiets die zeker bergop vliegt.

Ik zelf zal rijden op mijn gloednieuwe Canyon Nerve MR 9.0 SL. Boomer B.V.B.A. Heeft zich geëngageerd om mijn fiets te sponsoren voor dit avontuur! Een zalige geste die ik met zoveel mogelijk mond-op-mondreclame zal bedanken. (check zeker eens hun website op www.boomerbvba.be). Deze nieuwe fiets is een full suspension, en ik moet zeggen dat ik nog geen seconde spijt heb van de keuze van deze (een) fully. In het dalen is er veel minder kracht en techniek nodig dan op een hardtail en op stukken met wortel of oneffenheden wordt de rug enorm gespaard en lijk ik beter in mijn ritme te kunnen blijven. Ik neem er dus graag het gewicht bij voor wat meer comfort. Het is ook niet zo dat wij in Zuid-Afrika klassementsambities hebben, dus dat gewicht zal niet het grote verschil maken.

Accesoires en voedig

De fietsen alleen zijn natuurlijk niet alles. Ook alle accesoires: Camelbak, drinkbussen, reparatiegerief, noodmateriaal, gels, bars etc. worden allemaal gewogen, goed bevonden en ingepakt.

Over de banden hebben we al 3 maanden twijfels, discussies en gesprekken en meer, maar ook daarover hebben we een keuze gemaakt. Om dezelfde reden als hierboven vermeld bij de fuly (geen klassementsambities, maar op een gezonde en aangename manier uitrijden) kiezen we voor de zwaarste tubeless banden. Zo nemen we wat extra gewicht mee, maar is de kans op lekrijden wel een stuk kleiner. En dat is wat we willen vermijden. Want na meer dan 100km in het zadel is in de vlakke zon een band herstellen niet mijn uitverkoren activiteit.

Vooraan kiezen we voor een 2.25 Hutchinson Cobra Harskin
Achteraan kiezen we voor een 2.2 GEAX AKA

Meer updates

De bedoeling is dat we voor we vertrekken hier nog een laatste update doorgeven. Daarna zullen we vanuit Zuid-Afrika dagelijks ons ritverslag online plaatsen.

Koud, kouder, koudst (8)

16 Dec 2010

Manmanman, vandaag hebben we echt koud gehad.

Lander en ik hadden zoals gepland afgesproken om vroeger te stoppen met werken en zo een avondtraining op de weg in te lassen. Om 16u kwam ik Lander al tegen op de fiets op weg van het werk naar huis. Toen was het al aan het miezeren, maar ik dacht; We zijn nu toch vroeg gestopt met werken, nu gaat een beetje regen ons niet tegenhouden.

Zo gezegd zo gedaan. Om 16u30 stonden we samen paraat voor onze deur voor een goede training. Op weg naar Overijse begon het al heviger en heviger te regenen. Eénmaal aangekomen in Overijse stonden de straten blank en begonnen onze handen kouder en kouder te worden. 

Gelukkig attendeerde Lander me er daar op dat we misschien beter zouden terugdraaien. Nog voor we goed en wel konden terugdraaien waren mijn handen bevroren.

Op de terugweg werden alle trainingsregels (lage hardslag om uithouding te verbeteren) overboord gegooid en reden we tegen een hels tempo terug richting Leuven.

Op 2 km van thuis werden we nog getrakteerd op een sneeuwstorm om U tegen te zeggen, zodat we volledig doorweekt en onderkoeld arriveerden bij vrouw en kind.

Volgende keer dus twee keer nadenken als we met zo'n lage temperaturen in combinatie met regen/sneeuw erop uit trekken. Plots lijkt 2 uur fietsen op de rollen binnen dan toch niet zo'n marteling.

Als de zon schijnt moet je ervan profiteren (14)

22 Nov 2010

De voorbije weken waren zeer sombere dagen om te trainen: donker, nat, veel wind,...

Maar voorbije zaterdag zat alles mee. Goed weer, windstil en een groep clubvrienden die ook gingen trainen.

Daardoor hebben we een mooie, lange tocht kunnen doen die voor veel voldoening zorgt!

P.S. Bedankt aan Frans voor het vele kopwerk en het extra toertje!

Wie, wat, hoe en waar? (13)

19 Nov 2010

Historiek

Lander en ik (Bart) zijn sinds eind 2007 buren. Je kan gerust zeggen dat de mountainbike ervoor gezorgd heeft dat we elkaar leerden kennen. Lander reed al langer met de MTB. Aangezien ik ook wel wat meer wilde mountainbiken was ik op zoek naar iemand die me raad kon geven bij de aankoop van een nieuwe fiets. Lander hielp me met al zijn raad en vanaf die dag zijn we meer en meer samen beginnen fietsen.

Lander ging voor mijn doen wel hard tekeer aangezien hij zich voorbereidde op een deelname aan de Trans Portugal die doorging in de zomer van 2009. Lander bracht deze helse meerdaagse tot een goed einde. Zijn verhalen deden me lekkerbekken om dit ook ooit eens mee te maken.

Al snel lichtte hij me in dat hij graag de Cape Epic wilde rijden in Zuid-Afrika. Ik moet eerlijk zeggen dat dit me toch wat afschrikte. Ik had op dat moment nog nooit meer dan 60 km op een MTB gezeten en mijn conditie was echt niet vergelijkbaar met die van Lander. Maar zoals altijd zag ik ook hier een uitdaging in en zei volmondig 'JA'.

Wat is dat nu, die Cape Epic

Beelden zeggen meer dan woorden, dus bij deze:

 

Avondritten - Het is eens iets anders (1)

10 Nov 2010

Doordat we in de week overdag werken zit er niets anders op dan 's avonds te trainen. Aangezien het donker wordt om 17u leggen we deze ritten dus voornamelijk af in donkere sferen. Het is nog steeds zoeken naar het ideale parcours - niet te gevaarlijk en liefst verlicht - maar deze laatste rit kwam al goed in de buurt.

Duurtraining op zaterdag (9)

30 Oct 2010

Hieronder de mooie route die we op zaterdag meermaals hebben afgelegd en nog zullen afleggen.

Trainingsopbouw (9)

28 Sep 2010

Inleiding

Om deze hachelijke onderneming tot een goed einde te brengen is het essentieel dat we een goed doordachte en haalbare planning opstellen. Op die manier is het de bedoeling om een wonderlijke conditie te bereiken die ons toestaat goed en wel de Cape Epic uit te rijden aan een aannemelijk tempo.

Trans Germany

Om op een rustige manier kennis te maken met het gevoel van meerdere dagen te mountainbiken schreven we ons in voor de TransGermany die doorging eind mei 2010. Een 4-daagse rittenkoers door de Duitse Alpen. Dit beviel ons vrij goed, al moet gezegd dat we daar wel het één en ander meemaakten dat niet behoorde tot onze ideale voorstelling van zo'n meerdaagde.

Onze teammaat Eric viel zwaar en moest met een ernstig nekletsel gerepatrieerd worden. Op dit moment revalideert Eric nog steeds van die zware val.

Ik werd zwaar ziek de laatste dag, achteraf gezien een parasiet waar ik nog een maand lang stevig last heb van heb gehad. In totaal verloor ik zo'n 7 kilogram en kon dus gedurende meer dan een maand niet trainen.

Planning

Om een evenwicht te vinden tussen ons professioneel leven, ons gezinsleven en de trainingen stelden Lander en ik het volgende plan voorop:

Van oktober tot eind december: nadruk op extensieve duurtrainingen

• zaterdagen: 4 à 5 uur aan rustig tempo
• dinsdag: uithoudingsoefening op de rollen
• woensdagen: 2 à 3 uur op de koersfiets aan rustig tempo + af toe hellingen inlassen
• donderdag: uithoudingsoefening op de rollen

Een weekend aan zee om eens 2 dagen na elkaar stevig door te trainen en deel te nemen aan de strandrace in De Panne.

Van januari tot februari

• zaterdagen: 4 à 5 uur aan rustig tempo
• dinsdag: tempo-oefeningen op de rollen
• woensdagen: 2 à 3 uur op de koersfiets, hellingen inlassen
• donderdag: uithoudingsoefening op de rollen

Een weekend in de Ardennen om eens 3 dagen na elkaar stevig door te trainen.

februari tot maart

• zaterdagen: 5 à 6 uur aan rustig tempo
• dinsdag: tempo-oefeningen op de rollen
• woensdagen: 3 uur op de koersfiets, hellingen inlassen
• donderdag: uithoudingsoefening op de rollen

Een weekend in de Ardennen om eens 3 dagen na elkaar stevig door te trainen.

maart tot eind maart

• veel rusten!
• zaterdagen: 3 à 4 uur aan rustig tempo
• dinsdag: uithoudingsoefening op de rollen
• woensdagen: 1 à 2 uur op de koersfiets aan rustig tempo + af toe hellingen inlassen
• donderdag: uithoudingsoefening op de rollen

Cape Epic 2011 - Here we come (12)

08 Jul 2010

Oef, geduld wordt beloond!! Zowel mezelf als Bart krijgen het bericht te zijn uitgeloot voor de Cape Epic 2011!!  Inschrijvingsgeld was al betaald, partners waren reeds op de hoogte van onze plannen!!  Dus nu konden we echt beginnen aftellen naar de bekendmaking van het parcours en het eigenlijke starten van onze voorbereiding richting Kaapstad.

Het mooie was dat niet enkel wij twee maar ook nog een andere kameraad was uitgeloot voor de Cape Epic waardoor we genoeg tickets hadden om met drie teams van onze MTB club ‘Connections MTB Team’ Zuid-Afrika konden gaan onveilig maken!!

Team 1:  Lander Torfs en Bart Houben
Team 2:  Joery Vanderhulst en Johan Frooninckx
Team 3:  Raf de Bakker en Jimmy Grade

De nummering van de teams is louter toevallig en weerspiegelt helemaal niet het competitieniveau van onze drie teams☺.  Maw wordt vooral van Raf en Jimmy verwacht dat zij tijdig de aankomst bereiken na elke stage zodat zij ons kunnen voorzien van ideale plaatsen voor onze tentjes op de campingplaats (ver weg van de drukte aan de toilets,….)☺

Yahoo (2) Een dochter! (16)

29 Jul 2009

Wederom verbazing (NOT) gepaard gaande met verscheidene YAHOO!! kreten.  Mijn vrouw vertelt mij doodleuk op een aangename zondagvoormiddag dat de kans groot is dat ze zwanger is.  Vreugde alom uiteraard!! Na het bezoek aan de gynaecoloog blijkt dat de uitgerekende datum niet 1 april is maar wel 7 april. Ik was al lang aan het tellen geslagen en begon ‘schrik’ te krijgen dat de geboorte zou worden voorzien eind maart 2010 tijdens de Cape Epic.  Niet dus: 7 april valt perfect na de Cape Epic, dus geen enkel probleem.  Eerst een Cape Epic’ske doen en vervolgens papa worden: ik zag het volledig zitten.
Toen begon de zin voor realiteit terug de bovenhand te krijgen in mijn hoofd en begon ik te beseffen dat het helemaal niet realistisch zou zijn deel te nemen aan de Cape Epic 2010 wegens de kans dat de dochter of zoon vroeger zou geboren worden.  En niet aanwezig zijn tijdens de geboorte van mijn eerste kind zou ik mijn eigen nooit kunnen vergeven ☺.

Volgende stap: mijn teamgenoot Bart het voor mij zeer goede nieuws vertellen en het voor hem iets minder aangename nieuws dat de Cape Epic er niet zou inzitten voor mij.  Soit, mijn buurman kon het perfect begrijpen aangezien hij ook net vader was geworden.  Ipv zelf mee te doen aan de Epic met iemand anders besloot hij om het er volgend jaar nog eens op te wagen en trachten uitgeloot te worden.

Vervolg: Mijn dochter Louise kwam op de wereld bijna een maand te vroeg op 14 maart 2010.  Dus we hadden toch nog kunnen meedoen ;-)

Yahoo! (1) Tickets binnen (79)

02 Jul 2009

Verbazing alom gepaard gaande met verscheideneYAHOO!! kreten.  In mijn Inbox flikkert een mail op met als subject: Congratulations, you were succesfull in the lottery!  Kortom: blijkt dat ik na twee jaren te hebben geprobeerd, eindelijk uitgeloot ben om te mogen deelnemen aan de Cape Epic 2010.

Volgende stap was een geschikte teammaat vinden waar niet enkel het niveau vergelijkbaar moet zijn maar toch ook iemand waar je goed mee kunt opschieten aangezien je toch minstens 100 uren samen zult doorbrengen met het afmalen van de obligatoire km’s ter bevordering van onze aerobe capaciteiten als die al niet op punt stonden ☺.  Keuze was rap gemaakt en mijn buur Bart Houben was bereid zich mee in het avontuur te storten.  Inschrijvingsgeld betaald, vervolgens onze partners ingelicht (of was het andersom??) en het dromen en aftellen kon beginnen!!